Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου 2026: Οι «Πέρσες» του Χρήστου Θεοδωρίδη στην Επίδαυρο.
Στις 3 και 4 Ιουλίου 2026, το Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου υποδέχεται το αρχαιότερο σωζόμενο δράμα της παγκόσμιας γραμματείας. Οι «Πέρσες» του Αισχύλου, σε σκηνοθεσία του Χρήστου Θεοδωρίδη, αποτελούν τη δεύτερη μεγάλη παραγωγή του φετινού προγράμματος, παίρνοντας τη σκυτάλη από τη «Μήδεια» του Κερουμπίνι.
Πρόκειται για ένα έργο-τομή, όπου η ιστορία μεταβολίζεται σε ποίηση. Ο Αισχύλος, παρών στη Ναυμαχία της Σαλαμίνας, δεν επιλέγει να υμνήσει τον θρίαμβο των νικητών, αλλά να καταγράψει τη συντριβή των ηττημένων, μετατρέποντας ένα πραγματικό γεγονός σε μια οικουμενική εμπειρία συλλογικής μνήμης.
Η Προσέγγιση: Το Πένθος ως Αντιπολεμική Πράξη
Ο Χρήστος Θεοδωρίδης, μαζί με την Ιζαμπέλα Κωνσταντινίδου και τον Παύλο Σούλη στη δραματουργική επεξεργασία, τοποθετεί στο επίκεντρο την έννοια της απώλειας. Η παράσταση δεν στέκεται στη γεωπολιτική νίκη, αλλά στο ανθρώπινο κόστος — σε εκείνους που μένουν πίσω για να αναμετρηθούν με τα ερείπια και τις άδειες θέσεις στο τραπέζι.
- Ο Χορός: 22 άνθρωποι επί σκηνής λειτουργούν ως ένας ενιαίος, παλλόμενος οργανισμός.
- Η Αισθητική: Μια σκηνή λιτή, σχεδόν γυμνή, όπου ο λόγος (σε μετάφραση Μουλλά) και η κίνηση κυριαρχούν.
- Η Ατμόσφαιρα: Η μουσική του Jeph Vanger και οι φωτισμοί των Αθανασίου και Παλαιορούτα συνθέτουν ένα σύγχρονο τελετουργικό πένθους.
«Όταν ο αγγελιοφόρος επιστρέφει από το μέτωπο, η αφήγησή του δίνει μορφή στον φόβο: η απώλεια είναι απόλυτη.»
Ένα Εμβληματικό Ensemble
Η διανομή της παράστασης συγκεντρώνει μερικούς από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του ελληνικού θεάτρου, δίνοντας σάρκα και οστά στην κατάρρευση της εξουσίας:
| Ρόλος | Ηθοποιός |
| Άτοσσα | Μαρία Ναυπλιώτου |
| Δαρείος | Δημήτρης Καταλειφός |
| Ξέρξης | Αναστάσης Ροϊλός |
| Αγγελιοφόρος | Σταύρος Σβήγκος |
Αυτοί οι ήρωες, παγιδευμένοι στην αδυναμία τους να κατανοήσουν το μέγεθος της καταστροφής, πλαισιώνονται από έναν Χορό που αναζητά επίμονα ονόματα και νόημα μέσα στο χάος.
Γιατί οι «Πέρσες» Σήμερα;
Η παράσταση του Θεοδωρίδη υπενθυμίζει ότι οι «Πέρσες» δεν είναι ένα μουσειακό κείμενο. Τα ονόματα των νεκρών που ακούγονται στην ορχήστρα της Επιδαύρου γίνονται ηχώ για κάθε σύγχρονη πολεμική σύρραξη.
Σε έναν κόσμο που μοιάζει να ξεχνά εύκολα, η μνήμη της ήττας και ο θρήνος για τον «άλλον» αναδεικνύονται ως η ύστατη πράξη αντίστασης απέναντι στη λήθη και την επανάληψη των ίδιων τραγικών λαθών.
