Παγκόσμια Μνημεία σε Συγκοινωνιακό «Αποκλεισμό»: Η Κραυγή Αγωνίας του Ναυπλίου για την Πρόσβαση στην Επίδαυρο.
Ένα σοβαρό πλήγμα στην εικόνα της Αργολίδας ως διεθνούς τουριστικού προορισμού, αλλά και μια ακατανόητη υποτίμηση των μνημείων παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO, φέρνει στο προσκήνιο το ομόφωνο ψήφισμα του Δημοτικού Συμβουλίου Ναυπλιέων. Η παντελής έλλειψη ή η ανεπάρκεια δημόσιων δρομολογίων προς την Επίδαυρο και τις Μυκήνες στερεί από εκατοντάδες χιλιάδες επισκέπτες την αυτονόητη και οικονομική πρόσβαση στους κορυφαίους αρχαιολογικούς χώρους της χώρας.
Κατά την τακτική συνεδρίαση της 9ης Ιουνίου 2026, το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Ναυπλιέων, υπό την προεδρία του κ. Κωνσταντίνου Καράπαυλου και με τη σύμφωνη γνώμη του Δημάρχου κ. Δημητρίου Ι. Ορφανού, εξέδωσε ένα δριμύ ψήφισμα (Αρ. Απόφασης 152/2026). Το σώμα καλεί σε άμεση αφύπνιση το ΚΤΕΛ Αργολίδας, το οποίο κατέχει το μονοπώλιο των δημόσιων επιβατικών μεταφορών στην περιοχή, ζητώντας την οριστική άρση αυτού του άτυπου συγκοινωνιακού αποκλεισμού.
Το Παράδοξο της Επιδαύρου: «Κλειστή» τα Σαββατοκύριακα για τη Δημόσια Συγκοινωνία
Ιδιαίτερη αλγεινή εντύπωση προκαλεί η κατάσταση που επικρατεί με τη σύνδεση του Αρχαιολογικού χώρου της Επιδαύρου. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του ψηφίσματος, τις καθημερινές υφίσταται μόλις ένα δρομολόγιο, ενώ τα Σαββατοκύριακα —τις ημέρες δηλαδή με τη μεγαλύτερη δυνητική κίνηση εγχώριων και ξένων τουριστών— δεν πραγματοποιείται κανένα απολύτως δρομολόγιο.
Το παράδοξο γίνεται ακόμη πιο έντονο αν αναλογιστεί κανείς ότι κατά τις καθημερινές, το λεωφορείο που εκτελεί το δρομολόγιο προς το Λυγουριό τερματίζει σε απόσταση μόλις δύο (2) περίπου χιλιομέτρων από τον Αρχαιολογικό Χώρο. Ωστόσο, αυτή η ελάχιστη απόσταση δεν καλύπτεται, αφήνοντας τους επισκέπτες μετέωρους και αναγκάζοντάς τους να καταφύγουν σε ιδιωτικά, σαφώς πιο κοστοβόρα μέσα, ή να αποκλείσουν εντελώς την Επίδαυρο από το πρόγραμμά τους.
Σοβαρές Επιπτώσεις στην Τοπική Οικονομία και τον Τουρισμό
Η Επίδαυρος, με επισκεψιμότητα που ξεπερνά το μισό εκατομμύριο άτομα ετησίως, και οι Μυκήνες, με περισσότερους από 250.000 επισκέπτες, αποτελούν τους ισχυρότερους πυλώνες πολιτιστικού τουρισμού για την Πελοπόννησο. Η αδυναμία του ΚΤΕΛ Αργολίδας να παρέχει τακτική, οικονομική και αξιόπιστη πρόσβαση σε αυτά τα μνημεία πλήττει σοβαρά τη διεθνή εικόνα του Δήμου Ναυπλιέων ως ολοκληρωμένου τουριστικού προορισμού.
«Οι επισκέπτες της περιοχής μας αδυνατούν να εξασφαλίσουν με οικονομικό τρόπο πρόσβαση στα αρχαιολογικά μνημεία, με συνέπεια είτε την επιλογή άλλων προορισμών είτε την ενδεχόμενη μείωση των ημερών παραμονής τους στον Δήμο μας», υπογραμμίζεται χαρακτηριστικά στο ψήφισμα, αναδεικνύοντας την άμεση οικονομική αιμορραγία για τις τοπικές επιχειρήσεις και τα καταλύματα.
Η κατάσταση στις Μυκήνες είναι εξίσου απογοητευτική, καθώς δεν υπάρχει κανένα απευθείας δρομολόγιο καθ’ όλο το έτος. Όποιος επιθυμεί να επισκεφτεί τις Μυκήνες, υποχρεούται να επιβιβαστεί στο λεωφορείο προς Αθήνα και να αποβιβαστεί στη στάση των Φιχτίων, διανύοντας στη συνέχεια πεζή ή με δικά του έξοδα μια απόσταση 2,5 χιλιομέτρων.
Η Άμεση Αξίωση του Δήμου και οι Αποδέκτες του Ψηφίσματος
Το Δημοτικό Συμβούλιο ξεκαθαρίζει ότι η μονοπωλιακή θέση του ΚΤΕΛ Αργολίδας στις δημόσιες μεταφορές συνεπάγεται και την απόλυτη ευθύνη για την εξυπηρέτηση του κοινού και την υποστήριξη της τοπικής ανάπτυξης. Η απαίτηση της τοπικής κοινωνίας είναι σαφής και άμεση:
- Για την Επίδαυρο: Άμεση ενίσχυση των υφιστάμενων δρομολογίων κατά τις καθημερινές και, κυρίως, καθιέρωση τακτικών δρομολογίων τα Σαββατοκύριακα καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους.
- Για τις Μυκήνες: Έναρξη αποκλειστικών δρομολογίων προς τον αρχαιολογικό χώρο για όλες τις ημέρες της εβδομάδας.
Η σοβαρότητα του ζητήματος αποτυπώνεται και στη λίστα των ανώτατων αποδεκτών στους οποίους κοινοποιήθηκε το ψήφισμα. Εκτός από τη διοίκηση του ΚΤΕΛ Αργολίδας, το έγγραφο εστάλη στον Πρωθυπουργό, στους Υπουργούς Πολιτισμού και Τουρισμού, στους Βουλευτές του νομού, καθώς και στον Περιφερειάρχη Πελοποννήσου. Η πολιτική και πολιτιστική ηγεσία της χώρας καλείται πλέον να παρέμβει, ώστε το δικαίωμα στην πολιτιστική κληρονομιά να μην αποτελεί προνόμιο λίγων, αλλά μια προσβάσιμη πραγματικότητα για κάθε πολίτη και επισκέπτη.
