Μαγική βραδιά στο Μικρό Θέατρο: Αποθεώθηκε το «1961» των Σελαμσή και Φραγκούλη(video).
Ένα από τα πιο ατμοσφαιρικά και ιδιαίτερα στοιχήματα του φετινού Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου ολοκληρώθηκε στο Μικρό Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου την Παρασκευλη και το Σάββατο 24 κ 25 Ιουλίου 2026. Η παράσταση «1961: Μια ηχητική εκδρομή στα ερείπια του παρόντος», σε σύνθεση Κορνήλιου Σελαμσή, σκηνοθεσία Χάρη Φραγκούλη και λιμπρέτο Γιάννη Αστερή, πρόσφερε στο κοινό μια βραδιά σπάνιας αισθητικής συγκίνησης, μετατρέποντας τη μνήμη και την αρχιτεκτονική φθορά σε ζωντανή μουσική πράξη.
Η γοητεία των ερειπίων και η αρχιτεκτονική της λήθης
Το έργο αντλεί την έμπνευσή του από τον ελληνικό μοντερνισμό της δεκαετίας του ’60 και, πιο συγκεκριμένα, από τη μοίρα των θρυλικών «Ξενία» του Άρη Κωνσταντινίδη. Κτίσματα που κάποτε συμβόλιζαν την αισιοδοξία και το άνοιγμα στο μέλλον, σήμερα στέκουν ως βωβά ερείπια, παραδομένα στη λήθη και στη μανία της σύγχρονης τουριστικής ανάπτυξης.
Ο Σελαμσής και ο Φραγκούλης δεν στήνουν μια παράσταση νοσταλγίας, αλλά έναν ηχητικό στοχασμό πάνω στο τι αφήνουμε πίσω μας. Με ελάχιστα τεχνικά μέσα, φορητό φωτισμό που θύμιζε τα γυρίσματα μιας ασπρόμαυρης κινηματογραφικής ταινίας εποχής και μια αφοπλιστική λιτότητα, η παράσταση κατάφερε να μετατρέψει το Μικρό Θέατρο σε έναν τόπο όπου το παρελθόν συνομιλεί απευθείας με το παρόν.
Ένας μουσικός κύκλος που ανασαίνει
Στο κέντρο της σκηνής, ένας σχηματισμός έξι εξαιρετικών μουσικών (κλαρινέτο/μπάσο κλαρινέτο, βιολοντσέλο, ηλεκτρική κιθάρα, Fender Rhodes, κρουστά και μπαγιάν) περιέβαλλε τους ερμηνευτές. Η μουσική του Κορνήλιου Σελαμσή, γεμάτη ηχητικά και γλωσσικά θραύσματα της εποχής του 1961, λειτούργησε ως ο συνδετικός ιστός της αφήγησης.
Η Μαρία Σκουλά, με μια ερμηνεία βαθιά εξομολογητική και δωρική, ηγήθηκε της αφήγησης, αποτυπώνοντας τις αμυχές του χρόνου πάνω στη γυναικεία εμπειρία και τη συλλογική μνήμη. Δίπλα της, η Μαρία Αρζόγλου και οι περιστασιακές φωνές της ομάδας συμπλήρωσαν ένα πολυφωνικό τοπίο που παρέσυρε τους θεατές.
Το κοινό ως «συγκατοικητής»
Η σκηνοθετική ματιά του Χάρη Φραγκούλη επέλεξε να τοποθετήσει το κοινό σε μια ημικυκλική διάταξη, καταργώντας τα αυστηρά όρια μεταξύ σκηνής και πλατείας. Οι θεατές δεν παρακολουθούσαν απλώς· καλούνταν να λειτουργήσουν ως στιγμιαίοι «συγκατοικητές» ενός κτίσματος που ξαναζούσε μέσα από τους ήχους και τις λέξεις.
Το «1961» υπήρξε μια από τις πιο ουσιαστικές προτάσεις της φετινής σεζόν στην Επίδαυρο. Μια παράσταση που απέδειξε ότι το θέατρο δεν χρειάζεται εντυπωσιασμούς για να μιλήσει στην καρδιά του θεατή, παρά μόνο ειλικρίνεια, βαθιά μουσικότητα και το θάρρος να κοιτάξει στα μάτια τα ερείπια του πολιτισμού μας.
